marilieke-engbers

Marilieke Engbers

“We moeten praten?”. Welnee, ik wìl praten. Praten over dilemma’s, gevoelens, resultaten en relaties. Praten om te kunnen denken. Praten om contact te maken. Doodmoe kan je er van worden. Ik word vaak moe van mezelf.  Dat praten mijn vak is geworden is dan ook niet vreemd. Dat wil niet zeggen dat ik denk dat iemand die veel praat, goed is in praten. Naarmate ik me langer bezighoudt met praten, blijkt productief praten een kunst. Het vraagt zoveel mentale flexibiliteit! Praten is slechts de output van denken. Als je iemand hoort praten, hoor je hoe iemand tegen de wereld aankijkt. En je hoort hoe mensen het zo logisch vinden dat de manier waarop zij naar de wereld kijken, de enige manier is. Wat natuurlijk niet zo is.  En als gesprekken botsten hoor je hoe het een botsing is van wereldbeelden. Dat is het leuke aan praten: je kan werelden bij elkaar brengen.

En natuurlijk ‘moeten’ wij als het Consulaat ook regelmatig praten. Ook bij ons zijn we geneigd uit angst voor teveel gedoe, zaken onder de tafel te houden en kritiek in te slikken. Dus toch, ook voor mij voelt dit soort gesprekken als “oh jee we moeten praten”, als hard werken. Maar ik ben ervan overtuigd dat het gesprek niet voeren geld kost en veel belangrijker relaties. Als mede-eigenaar heb ik bijgedragen aan dit soort ongewenste resultaten bij ons eigen bedrijf. Ik wil graag er aan werken om niet alleen bij onze klanten ‘het goed te houden’ maar ook bij onszelf.

Ik voel me inmiddels meer psycholoog dan de econome die ik formeel ben. Ik ben Argyris, Gottlieb Guntern en Belbin maar ook de Ingeborg Bosch en Greenleaf dankbaar voor de kennis die ik via hen heb over wat er gebeurt in organisaties en in het bijzonder tussen mensen. En natuurlijk Arthur Andersen, mijn vorige werkgever die mij toegang verleende tot deze voor mij grote denkers.

Twitter-link LinkedIn mail-het-consulaat